Ay yok olsaydı ne olurdu?

Ay'ı bir anda ortadan kaldırın: gelgitlere, gecelere, Dünya'nın eksen eğikliğine ve günün uzunluğuna ne olur

Bir varsayım: fizik kâğıt üzerinde izin veriyor ama kimse görmedi. Gösterilen her şey bugünkü teoriye uyar.

Adım adım

Bugünkü Ay

Uzaklaşmasının nedeni yarattığı gelgitlerdir. Dünya, Ay'ın kendi çevresini dolanmasından daha hızlı döner, bu yüzden gelgit kabarıklıklarını Ay'ın biraz önüne taşır. Onların çekimi Ay'ı hızlandırıp dışarı doğru iter, Ay'ın onlara uyguladığı çekim ise Dünya'nın dönüşünü yavaş yavaş frenler.

Nasıl yok olabilirdi?

Yani bu bir düşünce deneyi; bir köprünün bir ayağı çekilince ne olacağını sormak gibi. Ay bir anda, geride hiçbir şey bırakmadan kaldırılıyor, geri kalan her şey fizik yasalarına olduğu gibi uyuyor. Değişenler, Dünya'nın günlük yaşamının ne kadarını Ay'ın sessizce biçimlendirdiğini gösteriyor.

O an

Ay'ın olduğu yerde yıldızlar olurdu. Her gece bugünün aysız bir gecesi gibi olur, gündüz mavi gökte soluk bir Ay görünmezdi. Gökten hiçbir şey düşmez: Ay sadece yoktur; işte bunu gerçekte imkânsız kılan da budur.

Gelgitler küçülür

Yüksek su günde iki kez, her gün yaklaşık 50 dakika gecikmek yerine aynı saatlerde gelirdi. Gerçek kıyılar körfezlerinin biçimiyle gelgitleri güçlendirir ya da zayıflatır, bu yüzden her biri kendine göre değişirdi; ama her yerde gelgitler çok küçülür, açığa çıkardıkları kıyılar, gelgit düzlükleri ve su birikintileri daralırdı.

Daha karanlık geceler

Büyük Set Resifi'nde birçok mercan türü, ilkbahar sonunda dolunaydan sonraki birkaç gecede yumurta ve spermlerini birlikte salar; bu toplu üreme ilk kez 1984'te tanımlandı. Ay ışığının aylık döngüsü zamanı tutmalarına yardım eder; onsuz yumurta ve spermin buluşmasını sağlayan zamanlama bozulabilirdi.

Bazı hayvanlar yönünü ona göre bulur. Güney Afrika'daki bok böcekleri toplarını, kutuplanmış ay ışığının desenine bakarak düz bir çizgide yuvarlar (Dacke ve ötekiler, 2003). Birçok gece avcısı ve avları alışkanlıklarını Ay'ın evresine göre değiştirir; hepsi uyum sağlamak zorunda kalırdı.

Dünya'nın eğikliği

Laskar, Joutel ve Robutel 1993'te, aysız bir Dünya'nın eğikliğinin milyonlarca yıl içinde 0° ile yaklaşık 85° arasında herhangi bir yere kaotik biçimde savrulacağını hesapladı. Büyük bir eğiklikte gezegenin büyük kısmı kavurucu yazlarla uzun, karanlık, dondurucu kışlar arasında gidip gelirdi.

Lissauer, Barnes ve Chambers'ın (2011) daha sonraki ve daha uzun hesapları salınımları daha yavaş ve küçük buldu: yüz milyonlarca yıl boyunca genellikle bugünkü eğikliğin 10°–20° yakınında. Her durumda bir insan ömründe hiçbir şey değişmezdi: eğiklik milyonlarca yıl içinde kayardı.

Gün yavaşlamayı bırakır

Yani gün çok daha uzun süre 24 saate yakın kalırdı. Ay'la birlikte ise gelgitler onu milyarlarca yıl uzatmayı sürdürürdü.

Ne aynı kalır

Sonsuza dek giden: Ay'ın Güneş'i örttüğü Güneş tutulmaları ve Dünya'nın gölgesinin Ay'a düştüğü Ay tutulmaları. Bir yeni aydan ötekine kadar geçen süre olarak doğan ay ise yalnızca bir gelenek olurdu.

Yalnız Dünya

Uzaydan görünüş: Dünya yalnız, Ay'ın yörüngesi boş. Merkür ve Venüs zaten böyle yaşıyor: ikisinin de uydusu yok.

Ay'ımız gezegenine göre alışılmadık derecede büyük. Kökeninin en iyi açıklaması, 4,5 milyar yıl önce genç Dünya ile Mars büyüklüğünde bir cismin çarpışması ve enkazının Ay'da toplanması. Mars'ın iki minik uydusu var, büyük olasılıkla yakalanmış ya da daha küçük çarpışmalardan oluşmuş; Merkür ve Venüs'ün hiç yok.